آغاز سکوت

به نام خدا

آغاز سکوت

به اندازه یک لبخند

به اندازه یک اشک

راه ما تا خوشبختی

روزگارم در هم

زندگی ام خالی

من چطور خاطره ها می سازم؟

مثل یک سنگ ریزه

زیر پاها ماندام

چه کسی دید مرا؟

چه کسی لمس حضورم حس کرد؟

زیر پاها ماندم

زیر آوار غم انگیز سکوت

چه سکوتی! چه سکوتی ! چه سکوتی...

به اندازه یک برگ

به اندازه یک پر

چه کسی سنگینی بودن من را حس کرد؟

چه کسی درک حضورم حس کرد؟

من چطور خاطره ها می سازم؟

میشه با یک لبخند

می شه با یک اشک

همه چیز را حس کرد؟

میشه بین موندن

یا که شاید رفتن

فاصله هارا حس کرد؟

این همه فاصله ها از کجا ی آیند؟

میشه مثل یک ابر

باریدن آغاز کرد؟

نه!

این سکوت است که دیوار مرا می سازد!

شاعر: محبوبه دهقانی

چطــور بود ایــن پــســت؟

رمان خانه پوده...